Foto's die voor je ogen verdwijnen

Foto's vielen van bij de start buiten het bestek. Een beeld wordt opgeslagen, geserveerd, gecachet — en wij slaan niets op.

Uiteindelijk hebben we ze toch toegevoegd, op één voorwaarde: dat ze zich gedragen als de rest van de bank. Ze leven veertig seconden in het werkgeheugen, in hetzelfde proces als de berichten, zonder ooit een schijf te raken. Er wordt nergens een bestand geschreven.

De vernietiging is zichtbaar

Een foto is tien seconden scherp. Dan pixelt ze twintig seconden lang, almaar grover, tot ze nog een handvol vierkantjes is. Daarna verdwijnt ze, en wordt het beeld definitief afgebroken.

We hadden ze in één klap kunnen laten verdwijnen. Geleidelijke aftakeling zegt iets wat een plotse verdwijning niet zegt: ze toont je de tijd terwijl hij voorbijgaat. Je kijkt naar een beeld terwijl je weet dat het aan het sterven is, en dat verandert hoe je kijkt.

De rest is technisch gezond verstand. Het beeld wordt op je telefoon verkleind voor het vertrekt — 1080 pixels op de lange zijde, nooit hoge definitie. Het hercoderen gooit meteen de EXIF-gegevens weg, en daarmee de GPS-coördinaten van het toestel. En alleen wie op dezelfde bank zit kan de bytes ophalen.